Ik mis mijn ouders, mijn broertje, mijn familie, mijn huis, mezelf.. Mezelf. Wie ik ooit was, waar ik ooit voor stond. Ik herken mezelf niet meer. Ik heb m'n haar afgesneden, ik val af, ik heb soms dagen dat ik me amper kleed of schmink. Ik ben gewoon de weg kwijt in alles. Ik wil mezelf constant snijden en pijn doen, straffen voor mijn daden en de dingen die ik wil en net niet doe. Ik wil mezelf straffen omdat ik er zo uitzie, omdat ik zo nutteloos ben en zo lelijk.
Het enige waar ik zeker van ben, is Erin, zij is mijn reddende engel. Zij is degene waarvoor ik toch blijf m'n best doen, ook al zie ik het vaak echt niet meer zitten. Maar ze sluit zich af voor mij, en dat is zo moeilijk. Ik wil haar helpen, ik wil haar redden, ik wil naar haar luisteren, haar begrijpen. Ik snap het niet. Doe ik iets mis? Is het Tine? Is het door alles dat Ann zei? Zeggen dat ik mijn mooie Erin, haar ouders emotioneel chanteer en geen keuze geef? Dat ik vies ben? Dat ik zogezegd niet van haar hou? Dat ik misbruik maak en in ieder gezin binnenval? Waarom zegt ze zelfs zulke dingen? Ik ben naar Jovo gekomen in de eerste plaats om mezelf te vinden, de echte ik, zonder problemen en zorgen.
Al sinds vroegere gebeurtenissen, voel ik me meer vriendschappelijk aangetrokken tot jongens door hun gedrag, hun humor, hun levensstijl. Het is zoveel minder dramatisch en drastisch dan meisjes. Maar meisjes zijn dan weer mooi op de andere manier. En Erin is degene waar ik al mijn hele leven op wachtte, op hoopte, naar gezocht heb, voor gebeden heb. Nog nooit eerder ben ik zo angstig geweest om iemand te verliezen, om onbeantwoorde gevoelens te hebben, om zo'n intensiteit mee te maken iedere keer als iemand haar naam zegt, als ik haar zie, ruik, voel, .. Het is ongelooflijk wat ze met me doet. En ik wil haar helpen, zo ongelooflijk graag. Maar ze laat me niet binnen. Wat als ze Ann geloofd? Wat als de mensen van Jovo haar dingen wijsmaken die totaal niet de waarheid zijn? Ik hou van Erin. Ik wil haar niet gebruiken of pijn doen of wat dan ook. Ik hou van Erin, op een manier dat ik nog nooit van iemand gehouden heb.
Ik voel me ook zo alleen, zo uitgesloten en niet in de groep. Ik heb me nog nooit een deel gevoeld van iets of iemand, van sommige mensen. Ik haat het. En ik weet niet of dat mijn eigen schuld is of dat het gewoon zo is. Dat niemand Joline wilt, Joline met haar té extreme gedrag en haar emoties achterhoudt. Joline die soms radeloos en niet oplettend voor haar uit staart en niks waard is. Wat is de waarheid? Wat maak ik mezelf wijs en wat is de keiharde realiteit? Ik heb geen idee.
Ik zit nu al sinds 1 juli in de psychiatrie, op Jovo. Maar ze helpen me niet, ze breken me net af. Ik voel geen ondersteuning, geen hulp, geen armen om even gedragen te worden. Ik voel me gewoon zo radeloos, ik kan het niet anders uitdrukken. Het voelt alsof alles uit mij is gezogen en ik een lijfloos zieltje ben dat op deze wereld ronddwaalt. Een vijfde wiel van de wereld.
Ik haat het, ik ben het beu. Ik wil duidelijkheid maar het komt niet. Help me. Iemand.
