Een klein meisje

Soms, dan wil ik weer een klein meisje zijn.

Wanneer het aanvaardbaar is om te dromen,

om weg te drijven in je fantasie.

Om je te laten leiden door je diepste verlangens,

je dromen en doelen,

waar je volledig vrij bent.

Of net niet.

Je word aangevallen door je innerlijke demonen,

door hetgeen wat je krenkt en angstig maakt,

hetgeen wat je het meest vreest,

je gedachten, mensen,

noem het maar op;

plotseling is het er.

Hoe ironisch is het niet,

dat hetgeen wat ons het meest angst bezorgd,

wijzelf zijn?

Telkens als we iets willen,

voor iets willen gaan,

maar plotseling overspoeld worden door angst,

rampscenario's flitsen voor onze ogen,

dan zijn wij degene,

die dat donkere deeltje van ons,

al dan niet onbewust,

ons laten overspoelen.

Ons laten vallen,

ons laten huilen, schreeuwen, panikeren,

we vrezen, we lopen, we willen naar een veilige plek.

Zodat we weer in ons bed kunnen kruipen,

onder de dekens verschuilen,

onze rust keert terug,

ons hart bonst minder hard tegen onze borstkas,

je ademt word rustig.

En langzaamaan,

kan je weer dromen,

wegdrijven in je fantasie,

vrij zijn,

veilig zijn.